Ինքնաթռում իմ դիմացի շարքում երկու ուղևոր միմյանց ներկայացրեցին նույն նստատեղի կտրոններ։ Պահանջվեց ավիաընկերության աշխատակցի միջամտությունը, որպեսզի պարզվի, որ նրանցից մեկի կտրոնը Լոս֊Անջելես֊Ֆրանկֆուրտ չվերթից է։
Ինքնաթռի թափավազքից առաջ մի փոքրիկ աղջիկ սկսեց զռալ։ Ծնողները նրան չէին կարողանում հանգստացնել։ Վերելքի ավարտին նա ձայնը կտրեց, բայց վայրէջքը ևս զռոցով դիմավորեց։ Իսկ անձնագրային ստուգման հերթում լավ էլ ուրախ տեսք ուներ ու իրեն ամաչեցնողներին ի պատասխան կտրականապես հերքում էր ինքնաթռում իր զռալու մասին պնդումները։
Զվարթնոցում, ինչպես և տարիներ առաջ, դիմավորեցին խորհրդավոր տեսքով տաքսի առաջարկող վարորդները, որոնք իրենց արհամարող ժամանողներին հետապնդում են այնքան, մինչև աներկբա բացասական պատասխան չստանան։ Անձամբ ինձ տաքսի պետք չէր, քանի որ որոշել էի Երևանը Լիոնից չստորադասել ու օգտվել առավել էկոլոգիապես մաքուր տրանսպորտից՝ կոշիկներիցս։ Արդեն լուսացել էր։ Երևանի մայրուղի դուրս եկա Փարաքարի գյուղական փողոցներով։ Լիոնի արվարձանների հետ համեմատությունը միանշանակ հօգուտ Փարաքարի չէր։ Մի դրական բան կար, այնուամենայնիվ․ այս տարվա մեջ առաջին անգամ ծառից թութ կերա։
[Read More]